0
 

Lofthus

Norwegia / Nord-Norge

Termin otwarcia: 01.V - 20.VI; 20.VI - 16.VIII; 16.VIII - 30.IX

Wskazówki przed najlepszą wyprawą Twojego życia! 

- Co do bagażu? Niezależnie od pory roku, kompletując bagaż na zagraniczną wyprawę, musisz pamiętać że pogoda (zwłaszcza) w Norwegii może zmienić się z dnia na dzień. Jeśli nie chcesz przeżyć rozczarowania marznąc w t-shircie i letniej kurtce, koniecznie zabierz ze sobą kilka różnych rzeczy. Zapakuj trochę letniej odzieży, rzeczy, które zakładać możesz na przysłowiową cebulkę, przynajmniej ciepły sweter, płaszcz przeciwdeszczowy, parasolkę, a także bardzo wygodne sportowe buty do chodzenia. Wiosną i jesienią koniecznie zabierz ze sobą nieprzemakalne obuwie i spodnie.  Latem możesz mieć oczywiście ciut lżejszą odzież, nie zapominaj jednak iż letnie wieczory i noce mogą być bardzo chłodne. Zimą nie zapominaj o płaszczu, szaliku, rękawiczkach i ciepłych butach. Generalnie, pogoda w Norwegii jest bardzo zmienna, a temperatura już nawet w ciągu kilku godzin może zmienić się nawet o kilkanaście stopni. Z tego też powodu, jeśli planujesz dłuższą wyprawę po kraju, koniecznie przygotuj się na nagłe zmiany aury. Dlatego komplet kurtka przeciwdeszczowa i krem przeciwsłoneczny to standard, który powinien znaleźć się w bagażu.

- Paszporty i wizy? Norwegia należy do strefy Schengen, a więc obywatele z krajów tej strefy nie muszą okazywać swoich paszportów przy wjeździe do Norwegii. Jednak należy okazać dokument, który jasno określa tożsamość osoby przyjeżdżającej do Norwegii. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Królestwa Norwegii jest paszport bądź dowód osobisty. Przed wyjazdem należy się upewnić, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości.

- Waluta. Obowiązującą w kraju waluta to korona norweska (NOK).
1 korona = 100 øre.  Podróżując do Norwegii możesz wwieźć równowartość 25 000 NOK (w walucie obcej i norweskiej). Sumę wyższą niż ta kwota będziesz musiał zadeklarować przy wjeździe, wypełniając odpowiedni formularz dostępny w urzędach celnych. Nie ma żadnych ograniczeń dla czeków podróżnych.

- Ograniczenia dla palących! Generalnie – rzuć palenie i po problemie. Ale jeśli już musisz, czytaj dalej….We wszystkich miejscach użyteczności publicznej obowiązuje całkowity zakaz palenia – palenie jest niedozwolone w urzędach, miejscach pracy (również w hotelach, barach, restauracjach i innych miejscach, gdzie serwuje się posiłki i napoje). Nie wolno również palić na pokładzie samolotów ani w innych środkach transportu publicznego. Wyroby tytoniowe mogą być kupowane przez osoby powyżej 18 roku życia.

 - Prawo dostępu – Warto mieć na uwadze, iż w Norwegii każdy ma nieograniczone prawo do korzystania z natury (dostępu do dowolnego miejsca na terenie całego kraju – nor. Allemannsretten), oraz prawo do obozowania (na jedną noc możesz rozbić namiot lub spać pod gołym niebem w dowolnym miejscu, w lasach czy górach) i nieskrępowanego wędrowania w parkach narodowych. Pamiętaj jednak, że wraz z tym ogromnym przywilejem związane są też pewne obowiązki, które jako turysta koniecznie musisz przestrzegać, przede wszystkim poszanowania środowiska.

- Numery alarmowe! Organizując niezapomniane wakacje musisz pamiętać o bezpieczeństwie. W razie nagłych wypadków w Norwegii należy dzwonić pod następujące numery telefonów: 110 - straż pożarna, 112 - policja, 113 - pogotowie ratunkowe, 120 - pogotowie morskie, 1412 TDD (numer telefonu dla niesłyszących lub niedosłyszących).

Kempingi

Na terenie Norwegii znaleźć można ponad 1000 kempingów. Ich standard jest w większości wypadków wysoki i to zarówno jeśli chodzi o zaplecze kuchenne, jak i prysznice, toalety czy pralnie. Co ciekawe, coraz więcej kempingów oferuje dostęp do internetu, dodatkowo posiada również sklepiki z podstawowymi produktami spożywczymi. Większość kempingów otwarta jest od maja do września, jednak coraz bardziej popularne stają się również zimowe kempingi. Ceny noclegów zależne są od standardu kempingu. Zazwyczaj płacimy za rozbicie namiotu/ postawienie przyczepy kempingowej, za konkretną ilość nocujących osób oraz zaparkowanie pojazdu, którym przyjechaliśmy. Średnio jest to ok. 100 Nkr za namiot, 170 Nkr za przyczepę, dodatkowo ok. 20 Nkr za każdą osobę dorosłą. Za elektryczność płaci się zazwyczaj oddzielnie, ok. 30 Nkr. Jeśli z kolei chcemy wziąć prysznic to wrzucamy określoną monetę do automatu, zazwyczaj jest to 10 Nkr za ok. 3-10 min ciepłej wody. Korzystanie z pralek i suszarek na kempingu również jest dodatkowo płatne. Większość kempingów ma w swojej ofercie również wynajem domków letniskowych (Hytte). Są one zazwyczaj 2-6 osobowe. Ich ceny zależą od wielkości oraz standardu, także tego czy posiadają własną łazienkę. Za te najprostsze zapłacimy już od 300 – 400 Nkr za noc. Większość posiada w wyposażeniu kuchenkę elektryczną i lodówkę. W bardziej uczęszczanych okolicach (region Fiordów Norwegii) domki takie warto w sezonie rezerwować z wyprzedzeniem.

Informacje dla Kierowców. W trakcie pobytu w Norwegii o charakterze turystycznym honorowane jest polskie prawo jazdy. Kierowców obowiązuje całoroczny obowiązek używania świateł mijania i pasów bezpieczeństwa na wszystkich siedzeniach pojazdu. Z kolei dzieci (tyczy się to również niemowląt) mogą być przewożone jedynie w specjalnych dziecięcych fotelikach. Warto pamiętać, iż norweski klimat wymusza na kierowcach dodatkowe obowiązki – zimą (w niektórych rejonach rozpoczyna się już w październiku i trwać może aż do maja) bezwzględnie wymagane są zimowe opony z kolcami lub bez (warto mieć na względzie iż w Oslo i niektórych miastach koniecznie opłacić trzeba specjalny podatek za jazdę na zimowych oponach z kolcami). Od kierowców ciężarówek wymagane są z kolei poza opon zimowych również łańcuchy. W wypadku braku odpowiedniego wyposarzenia niezbędnego do jazdy w zimowych warunkach, policja może zatrzymać pojazd (przynajmniej do czasu ich uzupełnienia). Nierespektowanie przepisów ruchu drogowego (dotyczy to również przepisów parkowania pojazdów) karane jest z całą bezwzględnością. Policja norweska nie spisuje protokołów policyjnych z niegroźnych wypadków drogowych, zostawiając ocenę wypadków samym jego uczestnikom i firmom ubezpieczeniowym. Norweskie firmy ubezpieczeniowe posługują się znormalizowanym międzynarodowym protokołem  powypadkowym, który powinien znajdować się zawsze w pojeździe. W Norwegii jest wiele płatnych dróg i tuneli, przy czym są dwa rodzaje tzw. bramek umożliwiające dokonywanie płatności gotówką i kartami płatniczymi oraz w pełni automatyczne działające w systemie Autopass (http://www.autopass.no/), bez konieczności zatrzymywania się. W drugim przypadku opłatę za przejazd można uregulować po przejechaniu bramki w oznaczonych stacjach benzynowych przy drodze albo, tak jak jest w aglomeracji Oslo, na stacjach benzynowych Esso (www.fjellinjen.no). Miejsca parkingowe w Norwegii służą tylko i wyłącznie do tymczasowego zatrzymania pojazdu, wynikającego z oznaczenia parkingu. Dłuższy pobyt na nich jest niedopuszczalny. Norweska Policja odnotowuje postoje samochodów, również na polskich numerach rejestracyjnych, na okres dłuższy niż dozwolony. Zimą nocowanie w samochodach, przy bardzo niskich temperaturach, często także po spożyciu alkoholu, może zakończyć się śmiercią w wyniku zamarznięcia.

Pogoda w Norwegii:

- Wiosna. Wiosna w Norwegii przypada na miesiące maj i czerwiec. Pogoda może być wtedy wyjątkowo zróżnicowana.  Zasadniczo różnice temperatur między północną a południową częścią kraju są o tej porze roku największa. Wiosna jest również okresem, gdzie następują największe wahania temperatur dziennych i nocnych. Średnia temperatura wczesną wiosną jest zwykle najwyższa na obszarze przy zachodnim wybrzeżu kraju, z kolei w maju najcieplej robi się zazwyczaj na południu i południowym wschodzie. Na większości turystycznych szlaków o tej porze roku zalega jeszcze śnieg. Poza tym nawet jeśli w ciągu dnia jest przyjemne kilkanaście stopni, to nocą i tak temperatura może spaść poniżej zera. Maj i czerwiec to statystycznie najsuchsze miesiące w roku.

- Lato. Lato w Norwegii trwa przez miesiące lipiec i sierpień. Statystycznie najcieplejszy okres roku to połowa lipca. W nadmorskich i górskich regionach najwyższe temperatury przypadają najczęściej na przełom lipca i sierpnia. Warto mieć również na względzie iż lato na wybrzeżu bywa deszczowe. Latem dni są najdłuższe i najjaśniejsze. W lipcu i sierpniu temperatura może dochodzić do 25°C - 30°C, zaś powietrze jest niemal całkowicie wolne od wilgoci. Temperatura morza może dochodzić do 18°C.  Najcieplejszą i najbardziej przewidywalną pogodę mają mieszkańcy obszarów po wschodniej stronie gór południowych, w tym południowego wybrzeża pomiędzy Mandal i Oslo. Latem, również na terenach bardziej wysuniętych na północ temperatury czasem przekraczają nawet wartość 25°C. Lato może być również mokre i zmienne, szczególnie w Norwegii zachodniej, środkowej i północnej.

- Jesień. Jesień w Norwegii jest krótka – często kończy się już w połowie października. Zdarza się, że jest suchsza od lata. Temperatury wahają się w okolicach kilku-kilkunastu stopni, jednak wieczorami i nocą potrafią jednak spać bliżej zera. Na jesieni ląd wychładza się szybciej niż morze, w wyniku czego obszary przybrzeżne cieszą się najwyższą temperaturą. Najwyższe jej średnie wartości odnotowywane są zwykle na zewnętrznych krańcach Oslofjord. W miarę postępowania jesieni najcieplejszymi rejonami stają się przybrzeżne obszary Rogaland i Hordaland.

- Zima. W Norwegii to właśnie zima jest najdłuższą porą roku i trwa od listopada do kwietnia. Zima jest zawsze mroźna i śnieżna, przez co uważana za raj dla miłośników narciarstwa i innych sportów zimowych. Ciekawostką jest, że średnia temperatura w Bergen przez cały rok utrzymuje się jednak powyżej 0°C. Poza tym zaskakujące może być, że dzięki ciepłemu Prądowi Zatokowemu  zimą średnia temperatura miasteczek na dalekiej północy jest tylko o 1 – 1,5 stopnia niższa niż w Oslo. Znacznie niższe temperatury spotyka się w głębi lądu. Położone niżej, w głębi lądu obszary, zarówno na południu jak i na północy kraju, mogą charakteryzować się w zimie bardzo niskimi średnimi temperaturami. W prowincjach Finnmark, Troms, oraz w środkowej i wschodniej Norwegii temperatura może spaść do -40°C, choć nie zdarza się to każdej zimy. Tymczasem na obszarach przybrzeżnych zimy są stosunkowo łagodne. Porywiste wiatry, deszcz i zachmurzenie mogą być jednak zjawiskami częstymi i intensywnymi.

Koniecznie warto zobaczyć!

Przylądek Północny (norw. Nordkapp) – skalisty przylądek (71°10′21″N, 25°47′40″E) w Norwegii w gminie Nordkapp w prowincji Finnmark, na wyspie Magerøya, połączonej z lądem stałym podmorskim tunelem drogowym. Od lipca 2012 roku, nie ma już opłaty za przejazd tunelem. Planując podróż musisz pamiętać iż między 1 listopada a 30 kwietnia droga jest zamknięta dla samochodów prywatnych, z tego też względu najlepszym rozwiązaniem będzie przejazd lokalnym autobusem z Honningsvåg (najbliżej położonej wioski). Przylądek Północny bardzo często (mylnie) nazywany jest końcem Europy, najbardziej wysuniętym na północ punkt kontynentu, choć prawdziwy północny koniec kontynentu znajduje się dziewięć kilometrów od Nordkappu i jest osiągalny jedynie na piechotę. Knivskjellodden i Kinnarodden wysunięte są bardziej na północ, jednakże to właśnie Przylądek Północny jest bardziej dostępny dla turystów.Na samym Przylądku Północnym, poza sławnym pomnikiem „Dzieci świata” znajduje się również nowoczesne centrum turystyczne, gdzie mieści się muzeum i restauracja. Wielką atrakcją na wyspie jest Birdsafari „ptasie safari”, czyli wyprawa na trzy małe wyspy Gjesværstappan z miejscowości Gjesvær. Klify, na których gniazdują ptaki, znajdują się na archipelagu prawie stu wysp o różnych rozmiarach. Jest to jedna z największych kolonii maskonurów w północnej Norwegii. W sumie na wyspach gniazduje ok. 3 miliony różnych ptaków! Przylądek Północny jest również jednym z wielu miejsc w Norwegii Północnej, w których zaobserwować możesz zorzę polarną. Wszystkich zainteresowanych odsyłamy na oficjalną stronę: http://www.nordkapp.no/

Finnmark (norw. Finnmark; sam. Finnmárku; fiń. Finnmark) – niezwykle rozległy okręg Finnmark to ojczyzna Samów, norweskich aborygenów. To największy okręg administracyjny Norwegii (pow. ok. 48 tys. km²), znajduje się w północno-wschodniej części tego kraju. Graniczy od południa z Finlandią, od wschodu z Rosją (obwodem murmańskim), a od zachodu z norweskim okręgiem administracyjnym Troms. Wcześniej znany jako Vardøhus amt. Największe miasta to Alta, Hammerfest, Vadsø. Liczba mieszkańców wynosi około 73 tys. (najsłabiej zaludniony okręg Norwegii). Na terytorium Finnmarku nakładają się kultury lapońska, fińska, rosyjska i norweska. Głównym źródłem dochodów jest rybołówstwo, turystyka, hodowla reniferów. Finnmark oznacza po norwesku "Kraina Lapończyków". Region oferuje całą paletę różnorodnych form aktywnego wypoczynku m.in.: safari skuterem śnieżnym, przejażdżka psim zaprzęgiem, pływanie w Morzu Arktycznym,  pobyt w hotelu Sorrisniva Iglo w Alcie (całe wnętrze hotelu  i część zewnętrzna wykonana jest ze śniegu i lodu, nawet szklanki i kieliszki w barze), krabowe safari, przygoda z Samamiczy wędkowanie dalekomorskie.  Jeśli powyższy opis nie zachęcił was do odwiedzenia tej części Norwegii chcielibyśmy dodać iż od jesieni do wiosny można podziwiać tutaj prawdziwą zorzę polarną. Od maja do lipca panuje tam dzień polarny, z kolei od listopada do stycznie panuje noc polarna. W okręgu Finnmark jest pięć parków:

  • Park Narodowy Stabbursdalen – miejsce najdalej na północ występującego lasu sosnowego na świecie,
  • Park Narodowy Øvre Anarjohka – odległa i dziewicza część górskiego płaskowyżu Finnmarksvidda,
  • Park Narodowy Øvre Pasvik – położony w największym obszarze dziewiczych lasów północnej Skandynawii.
  • Park Narodowy Seiland – dwa najdalej wysunięte na północ lodowce Skandynawii,
  • Park Narodowy Varangerhalvøya – półwysep, który jest największym obszarem arktycznego klimatu w całej kontynentalnej Norwegii.                                                                                     

Zapuszczając się w te rejony Norwegii warto pamiętać także o płaskowyżu Finnmarksvidda. Ten niezwykle rozległy górski płaskowyż obejmuje tereny od miejscowości Alta, Kautokeino i Karasjok aż po półwysep Porsanger na północy. To wprost wymarzone miejsce do pieszych wędrówek latem i jesienią, a zimą do narciarstwa biegowego, jazdy psimi zaprzęgami czy białego szaleństwa na skuterach śnieżnych. Każdego roku zimą Finnmarksvidda jest areną najdalej na północ położonego wyścigu psich zaprzęgów - Finnmarksløpet.

Archipelag Svalbard (tłum. Zimny brzeg) składa się z Wyspy Spitzbergen oraz ziemi Połnocno-Wschodniej. Znajduje się 800 km od Norwegii oraz 1100 km od Bieguna Północnego. Archipelag otoczony jest od zachodu wodami Morza Grenlandzkiego, od wschodu Morzem Barentsa, a od północy okołobiegunowym basenem arktycznym. Jego całkowita powierzchnia wynosi 62 800 km2. Podaje się, że około 90% powierzchni jest nienaruszone przez człowieka. Cechą charakterystyczną archipelagu są bardzo długie fiordy. Prawie 65% powierzchni Svalbardu to obszary będące pod ochroną. Znajdują się tam trzy rezerwaty przyrody i sześć parków narodowych. Przebywanie na terenie parków narodowych, jest możliwe po uzyskaniu zgody Gubernatora. Największymi wyspami są: Spitsbergen, Ziemia Północno-Wschodnia (norw. Nordaustlandet), Wyspa Barentsa (norw. Barentsøya), Wyspa Edge’a (norw. Edgeøya), Ziemia Księcia Karola (norw.Prins Karls Forland). Największą  i zarazem jedyną zamieszkałą przez ludzi wyspą archipelagu Svalbard jest Spitsbergen (norw. Ostre Góry).   Odkryty został oficjalnie  w 1596r przez holenderską ekspedycję pod kierunkiem Willema Barentsa.  Spitsbergen zamieszkuje ok. 3000 osób – przeważnie Norwegów  i Rosjan. Powierzchnia wysp ma charakter wyżynno-górski, z najwyższym szczytem Newtontoppen, leżącym na Spitebergenie Zachodnim – 1717 m n.p.m.    Wybrzeża Spitsbergenu są strome, z licznymi zatokami o typie fiordów. Ok. 60% powierzchni Spitsbergenu pokrywają lodowce, reszta to góry i nadmorskie niziny. Granica wiecznego śniegu, powyżej której w czasie lata śnieg nie topnieje całkowicie, wynosi od ok. 200 m n.p.m. na południowym wschodzie do ok. 800 m n.p.m. na północy, w głębi Spitsbergenu Zachodniego, co wynika z nieco bardziej kontynentalnego klimatu tego obszaru.

Region Kristiansand. Kristiansand – ósme pod względem wielkości miasto oraz drugi co do wielkości port Norwegii; siedziba gminy Kristiansand. Zespół miejski Kristiansand jest piątym co do wielkości w Norwegii. Miasto jest administracyjną, biznesową i kulturową stolicą południowej Norwegii, zlokalizowaną w samym centrum tej części kraju. Region ten tworzą Søgne, Songdalen, Iveland, Vennesla, Birknes i Lillesand razem z 120,000 mieszkańcami, z których 80,000 zamieszkuje właśnie Kristinsand. Kristiansand jest zarówno doskonałym punktem startowym w podróży po Norwegii jak i popularnym ośrodkiem turystycznym, w którym watro spędzić cały urlop. Przez wielu Kristiansand uważane jest za najlepsze wakacyjne miasto w całym kraju. Znajdziesz tu również jedne z najpiękniejszych i najczystszych piaszczystych plaż: Bystranda, Hamresanden i Skotteviga, z krystaliczną wodą, basenami portowymi i palmami. Będąc tutaj koniecznie zobacz takie miejsca jak: Centrum Sztuki Kilden, Zoo i park rozrywki w Kristiansand, Muzeum w Vest-Agder, Kolejka Setesdalsbanen,  Muzeum sztuki w Sørlandet, Galeria Bi-Z, Muzeum artylerii w Kristiansand, Targ rybny. W słowie podsumowania: piękne, czyste plaże, liczne wyspy, rozwinięte wędkarstwo i żeglarstwo, festiwale, tętniące życie nocne, liczne sklepy i Zoo – a to dopiero tylko kilka powodów, dla których warto odwiedzić tą tzw. „norweską riwierę”.

Stavanger – norweskie miasto portowe (założone w 1125 roku) i gmina leżąca w okręgu Rogaland, położone na południowo-zachodnim wybrzeżu Norwegii. W regionie Stavanger jest wiele pięknych fiordów. Jednym z najsławniejszych w tym regionie jest Lysefjord, o długości 42 kilometrów, ze ścianami skalnymi opadającymi prawie pionowo  do wody z wysokości 1000 metrów. Fiord jest nie tylko długi i wąski, ale w niektórych miejscach również tak głęboki, jak wysokie są góry. Najlepszym sposobem podziwiania tego cudu natury jest wycieczkowy rejs ze Stavanger, dostępny przez cały rok. Niewątpliwie jest to jedna z największych atrakcji norweskiej przyrody. Lysefjord jest popularny dla turystyki pieszej. Turyści zazwyczaj odwiedzają miejsca takie jak Preikestolen (czyli słynną ambonę) i Kieragbolten. Preikestolen to ogromna skała wystająca ponad fiord (604 metrów wyżej). To 604-metrowy klif, zwieńczony płaskowyżem o kształcie, przypominającym prostokąt. Jego powierzchnia to ok. 600 metrów kwadratowych, a powstał prawdopodobnie poprzez odłupanie skały na skutek mrozu. Z Preikestolen rozciąga się niesamowity widok na Lysefjorden. Na Ambonę można się wspiąć szlakiem, który rozpoczyna się w pobliżu kompleksu schronisk Preikestolen Fjellstue. Ma długość ok. 4 km. Nie jest to dużo, lecz teren jest dość zróżnicowany, w związku z tym na wyprawę tam i z powrotem trzeba zarezerwować ok. 4-6 godzin. Natomiast Kjeragbolten to skała zaklinowana w klifie ok. 1000 metrów ponad fiord. Prosty spadek 1000 metrów w dół sprawia, że Kjerag to bardzo popularne miejsce na BASE jumping. Niedaleko Stavengeru, są gotowe ośrodki wysokogórskie dla narciarzy i snowboardzistów przez cały sezon zimowy. Wzdłuż południowego wybrzeża Stavangeru jest wiele dużych, piaszczystych plaż. Największe atrakcje turystyczne regionu to:

  • rejs po fiordzie  
  • piesza wędrówka na szczyt klifu Preikestolen
  • zdobycie góry Kjerag a jeśli wystarczy sił i odwagi, to wejście na wiszącą skałę Kjeragbolten
  • spływ kajakowy po fiordzie z przewodnikiem
  • przejażdżka szlakiem Lysevegen

Na miłośników przyrody czeka również piękny i wspaniały wodospad Månafossen, który koniecznie trzeba zobaczyć. Spadający z wysokości 92 metrów, jest największym wodospadem w okręgu Rogaland i dziewiątym na liście najwyższych wodospadów o swobodnym spadku w Norwegii. Znajduje się pod ochroną i zalicza do największych atrakcji w okręgu Rogaland. Z kolei na południowy-zachód od centrum Stavanger znajduje się zaprojektowany przez norweskiego rzeźbiarza Fritz Røed, pomnik Trzech Mieczy (Sverd i fjell -Miecze w skale) wzniesiony w 1983 roku na pamiątkę bitwy pod Hafrsfjord z 872 r. Zwycięstwo Heralda Pięknowłosego umożliwiło mu zjednoczenie Norwegii w jedno królestwo. Trzy miecze wbite w skałę symbolizują wieczny pokój między walczącymi w tej bitwie stronami. Pomnik tej jest jednym z najważniejszych symboli Norwegii, z tego powodu iż na tychże ziemiach rodziła się właśnie Norwegia. W czerwcu każdego roku, u stóp pomnika odbywa się plenerowa impreza Vikingów, gdzie pokazywana jest historia oraz pokazy operowe w pięknej scenerii. Warto zobaczyć również Gloppedalsura. Gloppedalsura znajduje się w Gjesdal i Bjerkreim w Rogaland jest określany jako największych usypisk kamieni w Europie Północnej. Usypisko kamieni lawinowych znajduje się na samej górze moreny końcowej. Co ciekawe, niektóre z głazów są tak duże jak domy. 10 000 lat temu topniejący lodowiec pozostawił po sobie gruzowisko ogromnych głazów i kamieni. Proces ten trwa do dziś co roku zamarzająca woda rozsadza kolejne skały krusząc je na głazy wypełniające dolinę.

Hardangervidda jest jednym z największych płaskowyżów górskich w całej Europie a zarazem największym parkiem narodowym w Norwegii. To właśnie tutaj znajduje się największe siedlisko reniferów na kontynencie. Im bliżej strony zachodniej tym teren staje się bardziej górzysty, aż w końcu osiąga swój szczyt przy lodowcu Hardangerjøkulen. Wysoki na 1690 metrów szczyt Hårteigen w centrum płaskowyżu, o charakterystycznym kształcie kapelusza, jest jak drogowskaz doskonale widoczny prawie z każdego miejsca. Tuż pod surowymi krajobrazami płaskowyżu leży kolorowa kraina sadów i muzyki. Wiosną cały Hardanger rozkwita białymi kwiatami jabłoni, bowiem tutaj mieszczą się największe sady Norwegii. Stąd też pochodzą wzory haftowe "hardanger" oraz słynne norweskie skrzypce „hardingfele”, których skoczną muzykę można usłyszeć podczas festiwali i festynów ludowych. Hardangervidda to bardzo popularne miejsce aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu. Turyści znajdą tutaj sieć dobrze oznaczonych szlaków do pieszych wędrówek, jazdy rowerem i narciarstwa biegowego. Popularne szlaki:

  • Z Kinsarvik do Stavali (dolina Husedalen)
  • Hjølmo do Hadlaskard (dolina Veigdalen)
  • Trondsbu/Tinnhølen do Sandhaug
  • Tuva do Heinseter
  • Z Haukeliseter do Hellevassbu i Litlos
  • Z Finse do Blåisen
  • Z Stavsro do Gaustatoppen

Również osoby bardziej ceniące wyprawy rowerowe niż piesze wycieczki znajdą tu coś dla siebie. Najpopularniejszą norweską trasą rowerową jest Rallarvegen (Droga Kolejowa). Ma ona długość prawie 100 kilometrów i biegnie przez malownicze tereny górskie do Flåm i Aurlandsfjordu, lub bocznym odgałęzieniem do Voss. W samym Hardangerze korzystać można z wielu lokalnych atrakcji, wliczając w to Centrum Przyrodnicze Hardangervidda w Eidfjord, muzeum łodzi w Nordheimsund oraz Norweskie Muzeum Energii Wodej w Tyssedal nieopodal Oddy. Latem można wybrać się na narty na lodowiec Folgefonna, a potem wykąpać się w wodach fiordu. Na obszarze Hardangervidda możesz wybrać spośród wielu hoteli i domków kempingowych znajdujących się w okolicznych miejscowościach. Norweskie Towarzystwo Turystyczne (DNT) dysponuje miejscami noclegowymi w górskich chatach i schroniskach.

Oslo - Miasto zostało założone w 1048 roku przez króla Haralda III. Od 1299 roku jest stolicą Norwegii. Oslo jest największym miastem w Norwegii, leży w południowej części kraju, nad fiordem Oslo (Oslofjord). W samym Oslo mieszka ponad 11% mieszkańców Norwegii. Oslo stanowi gospodarcze, naukowe, administracyjne i kulturalne centrum Norwegii. Jest siedzibą władz państwa, regionu i gminy. Znajdują się w nim m.in. Pałac Królewski i siedziba parlamentu. Miasto jest również centrum norweskiego handlu, bankowości, przemysłu i transportu morskiego. W bezpośrednim sąsiedztwie stolicy, a w niektórych przypadkach nawet w jej granicach, rozciągają się liczne parki krajobrazowe, rezerwaty naturalne, tereny wspinaczkowe i narciarskie. Oslo, jak cała Norwegia, łączy nowoczesność z zamiłowaniem i szacunkiem do natury. Do najbardziej popularnych miejsc odwiedzanych przez turystów zaliczyć możemy: Park Rzeźb Vigelanda, Norweskie Muzeum Nauki, Techniki i Medycyny, Gmach Norweskiej Opery i Baletu, Muzeum statku polarnegoFram, Holmenkollen, TusenFryd, Twierdza Akershus, Muzeum Przyrodnicze, Muzeum Łodzi Wikingów, Narodowa Galeria Sztuki, Muzeum Muncha, Ratusz (Oslo Rådhus). Miasto oferuje wiele sposobów aktywnego spędzenia czasu. W okolicach miasta można wędkować, korzystać z kortów tenisowych prywatnych i miejskich (w parku Frogner), odkrytych i krytych basenów oraz kręgielni, m.in. Solli Bowlinghall, Drammensveien 40. Warto zajrzeć do eksperymentalnego Det Apne Teater (Toyenbekken 34), w którym co tydzień wystawiana jest nowa sztuka. W Teatrze Narodowym (Nationaletheatret) na Stortingsgata 15 odbywa się corocznie Festiwal Ibsenowski, na który zjeżdżają zespoły teatralne z całego świata z własnymi inscenizacjami sztuk wielkiego dramaturga. W sierpniu odbywa się w stolicy Międzynarodowy Festiwal Jazzowy, w trakcie którego odbywaj się występy uliczne i koncerty w klubach. W październiku ma miejsce Festiwal Muzyki Nowoczesnej Ultima. Stolica Oslo, oprócz pięknego położenia pośród fiordów, co samo w sobie sprawia, że warto ją zobaczyć ma do zaoferowania wystarczająco atrakcji, by zatrzymać się tu na dłużej.

Bergen - Drugie co do wielkości miasto w Kraju. Zwane bramą do fiordów Norwegii, to największy port rybacki i jedno z największych centrów kulturalnych tego kraju. Bergen słynie z hanzeatyckiego portu Bryggen, targu rybnego, otaczających go gór i fiordów takich jak Hardangerfjord i Sognefjord. Dla turysty najciekawszą częścią miasta jest położona nad zatoką zabytkowa dzielnica Bryggen wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Składa się ona z kilku kwartałów drewnianych, ściśniętych wąsko domów ustawionych frontem do portowego nabrzeża. Mieściły się tu domy kupieckie Hanzy. W Bergen warto również odwiedzić takie miejsca jak: Centrum Nauki Bergen, Rezydencja królewska, Muzea sztuki, Muzeum Starego Bergen, Rezydencje ziemskie (Rezydencja Damsgård, Dwór Alvøen), Kolejka linowa Fløibanen i targ rybny, Muzeum Edvarda Griega, Kościół drewniany Fantoft, Akwarium Bergen. Bardzo ważne – jeśli chcesz zwiedzać miasto, warto zaopatrzyć się w Kartę Miejską. Karta miejska Bergen upoważnia do bezpłatnego przejazdu autobusami w granicach miasta, bezpłatnego wstępu do większości muzeów i atrakcji oraz do zniżek przy zakupie biletów na różne imprezy kulturalne i turystyczne.

Geirangerfjord. Geirangerfjord znajduje się w południowo-zachodniej części regionu Møre og Romsdal, na północy krainy fiordów Norwegii, około 100 kilometrów od miasta Ålesund.W 2005 roku fiord wraz z Nærøyfjord wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Geirangerfjord obejmuje dwa odrębne obszary: obszar Geirangerfjord i obszar Nærøyfjorden. Razem tworzą one powierzchnię 1227 kilometrów kwadratowych, z czego 107 kilometrów kwadratowych to obszar morski. Geirangerfjord ma długość 15 kilometrów i otoczony jest stromymi, skalistymi zboczami, po których spływają liczne wodospady. Na okolicznych wzgórzach rozsiane są dawne, opuszczone farmy. Między wioskami Geiranger i Hellesylt, leżącymi na przeciwległych krańcach wąskiej doliny fiordu, kursują promy. Najlepszy widok na fiord rozpościera się ze szczytu Drogi Orłów oraz z góry Dalsnibba (blisko 1500 m wysokości) górującej nad całą okolicą. Do największych atrakcji turystycznych regionu zaliczyć można:

  • rejsy i wycieczki krajoznawcze statkiem po Geirangerfjordzie
  • pływanie kajakiem po Geirangerfjordzie
  • sławne punkty widokowe na Ørnevegen (Drodze Orłów), Dalsnibba i Flydalsjuvet
  • wędrówka po górach na górskie farmy Skageflå i Knivsflå
  • wizyta w Centrum Fiordu Geiranger

Każdego roku do Geirangerfjordu przybywa ponad 700 000 turystów i 150-200 statków wycieczkowych.

Trollstigen (Droga Trolli, Drabina Trolli). Droga położona na południe od Åndalsnes w gminie Rauma w Norwegii. Jej średnie nachylenie wynosi 9%. Składa się z 11 serpentyn, w większości zakręcających pod kątem 180°, dlatego nie mogą się po niej poruszać pojazdy dłuższe niż 12,4m. Droga Trolli stanowi jedną z największych atrakcji turystycznych Norwegii i otwarta zazwyczaj od połowy maja do października. Przy Trollstigen znajduje się jedyny w Norwegii (a być może i jedyny na świecie) znak drogowy "Uwaga Trolle". W połowie drogi znajduje się kamienny most przerzucony nad wodospadem Stigfossen. Z parkingu na szczycie można dojść piechotą na taras widokowy, z którego widać drogę i wodospad. Najwyższy punkt Trollstigen znajduje się 852m n.p.m.

Jostedalsbreen o powierzchni 487 kilometrów kwadratowych to największy lodowiec w kontynentalnej Europie. Leży w południowo-zachodniej części Norwegii, w okręgu Sogn og Fjordane, w obrębie czterech gmin: Luster, Balestrand, Jølster i Stryn. Najwyższym szczytem na lodowcu jest Lodalskåpa - nunatak mający wysokość 2083 m. Najbardziej znane odgałęzienia to lodowce Briksdalsbreen i Kjenndalsbreen. Jostedalsbreen (zwany błękitnym lodowcem) sprawia, że okoliczne rzeki i jeziora przybierają turkusowy odcień.

Wybrzeże Trøndelag - Trøndelag to kraina przejściowa pomiędzy Północą a Południem Norwegii. To obszar położony w środkowej części kraju, wokół miasta Trondheim. Korzystne ukształtowanie terenu i szeroki nabrzeżny pas urodzajnych ziem sprawiły, że region od dawna był wykorzystywany rolniczo. Nord-Trøndelag – Północna część Trøndelagu, w centralnej Norwegii. Wybrzeże urozmaicone jest tu fiordami i wysepkami. Region jest kolebką norweskiej państwowości, w katedrze Nidaros w Trondheim odbywają się koronacje monarchów. Sør-Trøndelag - Region leży w południowej części Trøndelagu i obejmuje tereny wokół Trondheimfjordu. Dwie długie doliny - Gauldalen i Orkdalen -  rozciągają się na południe . Ponad połowa mieszkańców regionu mieszka w Trondheim. Główne atrakcje wzdłuż wybrzeża Trøndelag: Muzeum Dziedzictwa Morskiego Południowego Trøndelagu, Park Dolmsundet, Forteca Stabben w Titran, Latarnia morska w Sletringen.

Droga Atlantycka – niezwykła droga widokowa z Kristiansund do Molde. Droga ta uznana została przez Norwegów za „budowlę stulecia" i znalazła się na liście najlepszych dróg na świecie brytyjskiej gazety The Guardian. Droga Atlantycka biegnie zygzakami tuż nad oceanem, przez wyspy i szkiery. Droga Atlantycka to 8 mostów skaczących z wysepki na wysepkę, tworzących drogę o łącznej długości ponad 8 kilometrów. Jadąc nią ma się wrażenie podróży przez otwarty ocean, a szczególnych wrażeń dostarcza jazda mostami podczas letnich białych nocy, kiedy słońce sunie nisko nad horyzontem. Każde miejsce drogi prowadzącej od Bud do Kårvåg jest wymarzonym miejscem dla wędkarzy. Można zatrzymać się na którejkolwiek z wysepek; Strømsholmen, Skarvøya, Lyngholmen, Geitøya, Kuholmen lub innej wyjąć wędkę i popróbować morskiego wędkowania. Na trasie znajdują się 4 punkty widokowo-wypoczynkowe.

Tromsø - stolica regionu Troms, największe miasto północnej Norwegii, siódme największe miasto kraju. Miasto leży na wyspie Tromsøya, za kołem podbiegunowym. Jego dokładna lokalizacja to 69°40′33″N, 18°55′10″E. Noc polarna trwa w Tromsø od 27 listopada do 19 stycznia, dzień polarny od 19 maja do 27 lipca. Wśród polecanych przez turystów miejsc znajdują się takie pozycje jak: Polaria, Arktyczna katedra, Kolejka linowa Fjellheisen (kolejka jedzie na wysokość 420 metrów nad poziomem morza, na górę Storsteinen), Ogrody botaniczne, Muzeum Uniwersyteckie w Tromsø, Muzeum Polarne, Muzeum Perspektivet, Muzeum Sztuki Norwegii Północnej, Galerii Sztuki Współczesnej w Tromsø, Mack Bryggeri  (najdalej na północ położony browar), Hala Piwa Ølhallen z 1928 roku, Park Rodzinny Tromsø oraz Park Ptaków i Zwierząt Hillesøy. Piesze wędrówki, kajaki i kanadyjki, wędkowanie – Tromsø jest także idealne dla wszystkich pasjonatów aktywnego wypoczynku.  

Narwik - położony jest w północnej części Norwegii, w odległości 2420 km od bieguna północnego i 1453 km od Oslo. To bardzo młode miasto, zbudowane dopiero w 1902 r. jako port przeładunkowy dla transportu rudy żelaza ze szwedzkiej kopalni w Kirunie. Przez dziesięciolecia życie koncentrowało się tu głównie wokół portu, i dopiero w ostatnich latach Narwik zmienia swoje oblicze stając się regionalnym centrum aktywnego wypoczynku. Wyjątkowe położenie między trzema fiordami (Beisffjord, Ofotfjord i Romakfjorden) a górami powoduje, że jest to znakomity punkt wypadowy do nurkowania, pieszych i rowerowych wycieczek w góry, a zimą do uprawiania narciarstwa. Do głównych atrakcji regionu zaliczyć możemy: Górę Stetind, Górę Narvikfjellet, fiord Skjomen, Muzeum Ofoten, Muzeum II wojny światowej prowadzone przez Czerwony Krzyż, Kościół w Narwiku, Muzeum Ballangen, Polarny ogród zoologiczny, Artscape Nordland,  „Wielorybnicze safari”. Wybierając się do Narwiku zimą ma się niepowtarzalną szansę zobaczenia zorzy polarnej. Na tej szerokości geograficznej występują one od późnego września do połowy marca. Latem zaś można doświadczyć dnia polarnego. W Narwiku non stop jasno jest od połowy maja do końca sierpnia, i można wówczas oglądać niesamowite zachody słońca.

Góry Jotunheimen  (jotun – olbrzym, gigant, heim – dom, siedziba). Urzekające swoim surowym pięknem góry Jotunheimen są najchętniej odwiedzanym masywem górskim Norwegii. Znajdują się tutaj najwyższe szczyty północnej Europy - Galdhøpiggen i Glittertinden, a także niezliczone lodowce, potoki i wodospady. By chronić ten wyjątkowy piękny region, a wraz z nim dzikie stada reniferów, w roku 1980 utworzony został na terenie masywu park narodowy. Park rozciąga się od surowego płaskowyżu na wschodzie, do najgłębszej z odnóg Sognefjordu po stronie zachodniej. W tak różnorodnym terenie znajdują się potężne, polodowcowe doliny (Visdalen, Veodalen czy Lierdalen) oraz wysokie partie gór o alpejskim charakterze (Hurrungane). Urozmaiceniem są niezliczone jeziora, wśród nich turkusowe, przypominające fiord Gjendevatnet, nad którym biegnie słynny grzbiet Besseggen. Góry Jotunheimen są wymarzonym celem pieszych wędrówek zarówno dla początkujących, jaki doświadczonych turystów. Bardziej uczęszczane trasy są oznakowane przez Norweskie Towarzystwo Turystyczne (DNT) kopczykami kamieni z namalowaną na czerwono literą T. W odległości dnia drogi rozrzuconych jest po parku kilka schronisk i górskich chatek.

Lofoty zewnętrzne - Flakstadøy i Moskenesøy.  Lofoty to archipelag położony na północy Norwegii, tuż za kołem polarnym. Jego obszar wynosi ponad 1200 km2. Największą z wysp jest Austvågøya, licząca 526 km2. Tu znajduje się główny ośrodek administracyjny Lofotów – Svolvær. Choć wyspy geograficznie i krajobrazowo tworzą całość, każda z nich ma do zaoferowania nieco inne atrakcje. Flakstadøy to jedna z najbardziej surowych z lofockich wysp. Kamieniste, strome i dzikie góry, a dla kontrastu fantastyczne, piaszczyste plaże. Wyjątkowo urokliwy krajobraz można na wyspie zobaczyć w pobliżu miejscowości Ramberg. Flakstadøy ma też inną niesamowitą atrakcję – osadę Nusfjord. To jedna z najstarszych i najlepiej zachowanych wiosek rybackich w Norwegii. Choć czasy rozkwitu rybołówstwa są już historią, do dziś można odnaleźć ślady dawnej kultury i podziwiać XIX-wieczne domki rybackie „robuer”. Moskenesøy. Swoją sztandarową osadę rybacką ma także wyspa Moskenesøy. Jest nią wieś o najkrótszej na świecie nazwie: Å (czytaj: O). Można tu zwiedzić m.in. Muzeum Sztokfisza (wszak Lofoty to królestwo suszonych dorszy!) i rozkoszować się urokiem tej nastrojowej miejscowości. Wyspa oferuje też wiele atrakcji przyrodniczych. Jedną z nich jest dziki i niebezpieczny prąd morski - Moskstraumen, który powstaje wzdłuż południowego skraju wyspy. Ten fenomen natury jest chętnie odwiedzany przez statki turystyczne. Warto też zajrzeć do Lofotodden, gdzie można podziwiać prehistoryczne malowidła naskalne. Z kolei okolice fiordu Reinefjorden to chyba najczęściej fotografowany fragment Lofotów. Jest tu wszystko, co oferują te wyspy: wąskie fiordy, otoczone wysokimi górami, piaszczyste plaże, a na nabrzeżnych pasach ulokowane niewielkie osady.